Znaki te są kluczowe dla jednostek o większym zanurzeniu, gabarytach lub specyficznych parametrach technicznych. Najczęściej mają formę białej tablicy z czerwoną obwódką, wewnątrz której znajduje się cyfra oznaczająca konkretną wartość.

Kluczowe rodzaje ograniczeń na szlaku:

• Ograniczenie głębokości (zanurzenia): Wskazuje maksymalne dopuszczalne zanurzenie jednostki. Jest to krytyczna informacja na rzekach swobodnie płynących, gdzie poziom wody ulega częstym wahaniom.

• Ograniczenie prześwitu pionowego: Informuje o maksymalnej wysokości jednostki nad lustrem wody, która może bezpiecznie przepłynąć pod mostem, linią wysokiego napięcia lub rurociągiem.

• Ograniczenie szerokości przejścia: Wyznacza maksymalną szerokość jednostki lub zestawu, który zmieści się w śluzie, kanale lub pod przęsłem mostu.

• Ograniczenie prędkości: Podawane w kilometrach na godzinę ($km/h$). Stosowane szczególnie w portach, kanałach oraz w pobliżu plaż i kąpielisk, aby zminimalizować niszczący wpływ fali na brzegi oraz zapewnić bezpieczeństwo kąpiącym się.

Jak czytać znaki ograniczenia?

Warto pamiętać, że liczby na znakach ograniczenia często odnoszą się do stanu wody średniej lub konkretnego wodowskazu. Sternik ma obowiązek monitorować aktualne komunikaty nawigacyjne, ponieważ przy wysokim stanie wody (tzw. wielka woda żeglowna), prześwit pod mostem może być znacznie mniejszy niż wskazuje na to sztywna tablica na filarze.

Dlaczego te znaki są „pułapką” dla amatorów?

Ignorowanie znaków ograniczenia to najprostsza droga do:

1. Unieruchomienia jednostki na mieliźnie (przekroczenie zanurzenia).

2. Uszkodzenia nadbudówki lub masztu o konstrukcję mostu.

3. Mandatu karnego, który za przekroczenie prędkości na wodzie może być równie dotkliwy jak na drodze lądowej.